Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2020

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ Η ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ!!!

 Τον τελευταίο μήνα στην εκπαιδευτική κοινότητα επικρατούσε ένα αλαλούμ. Το απόλυτο χάος με τις ευλογίες του Υπουργείου Παιδείας. Απo την στιγμή που σταμάτησαν οι «κακές» καταλήψεις, ήρθε μια περίοδος όπου «έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα»..

Τμήματα έκλειναν, με τους μαθητές τους να μπαίνουν σε καραντίνα λόγω επιβεβαιωμένου κρούσματος κορονοϊού. Παιδιά έμπαιναν σε καραντίνα διότι οι γονείς τους ή τ’ αδέρφια τους είχαν νοσήσει από τον κορονοϊο. Μαθητές που είναι όλο το διάστημα σε καραντίνα γιατί ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες. Καθηγητές έμπαιναν σε καραντίνα γιατί έκαναν μάθημα στο τμήμα που είχε το κρούσμα. Καθηγητές που έμπαιναν σε καραντίνα γιατί το παιδί τους είχε νοσήσει. Καθηγητές που σε πολλές περιπτώσεις συμπληρώνουν ωράρια σε δύο, τρία ή και τέσσερα σχολεία.

Όλα αυτά τα σχολεία καλούνταν να αναπροσαρμόσουν τα δαιδαλώδη προγράμματα μαθημάτων, ανάλογα με την περίσταση. Τμήματα που έκαναν μάθημα τις μισές ώρες στο σχολείο και τις άλλες μισές πήγαιναν στο σπίτι τους για να κάνουν webex με τους καθηγητές που ήταν σε καραντίνα. Τμήματα που έκαναν 2 ώρες στο σχολείο, 1 ώρα κενό στον καθηγητή που ήταν σε καραντίνα, επειδή δεν μπορούσαν να πάνε σπίτι τους να κάνουν webex, διότι την επόμενη ώρα είχαν μάθημα με καθηγητή που ήταν στο σχολείο. Μεμονωμένοι μαθητές που ήταν σε καραντίνα εξαιτίας γονιού, έπαιρναν τα μαθήματα από συμμαθητές τους και κάποια από την eclass. Τμήματα που έμπαιναν εναλλάξ στην ίδια αίθουσα –στο τέλος όλο το σχολείο- όπου ήταν στημένο το μοναδικό laptop του σχολείου, το οποίο μπορούσε να υποστηρίξει webex για να κάνουν μάθημα με τον καθηγητή που ήταν σε καραντίνα.

Προσλήψεις καθηγητών με τρίμηνες συμβάσεις λόγω COVID-19, όπως τους ονόμασαν! Μετά το τρίμηνο βέβαια, όπως όλοι καταλαβαίνουμε, ο COVID θα εξαφανιστεί, και τα κενά που καλύπτουν αυτοί οι εκπαιδευτικοί θα εξαϋλωθούν!!!

Και σ’ όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και λειτουργικά κενά που υπάρχουν, δεκάδες ώρες διδασκαλίας χαμένες, εξαιτίας των προσλήψεων που δεν έχουν γίνει.

Δεν πιστεύω να ζαλιστήκατε!!! Μην ανησυχείτε. ΗΡΘΕ Η ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ ΝΑ ΤΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΟΛΑ. Τώρα όλοι, υγιείς και μη θα είναι στο σπίτι τους να κάνουν WEBEX. Λύθηκαν όλα τα προβλήματα. Φρόντισε η κυβέρνηση γι αυτό. Ή μήπως δεν λύθηκαν…

Ας πάρουμε την περίπτωση που μια οικογένεια έχει ένα, δύο ή τρία παιδιά στην Β΄θμια εκπαίδευση ή ένα παιδί μαθητή και έναν φοιτητή. Και ένας τουλάχιστον γονιός δουλεύει τηλε-εργασία. Πρέπει να είναι μαθηματικός κανείς να καταλάβει ότι αυτή η οικογένεια χρειάζεται τουλάχιστον μία έως πέντε ηλεκτρονικές συσκευές για να ανταποκριθεί σε όλα τα τηλε……..; Και βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο –άκουσον άκουσον στον 21ο αιώνα- να υπάρχουν οικογένειες χωρίς καμία ηλεκτρονική συσκευή συμβατή με όλη την τεχνολογία που απαιτείται, όπως επίσης και χωρίς ίντερνετ.

Σενάρια επιστημονικής φαντασίας και γρίφοι για δυνατούς λύτες θα μου πείτε. Δυστυχώς όμως αυτό είναι ένα κομμάτι του παραλόγου που καλείται ο λαός της χώρας μας ν’ αντιμετωπίσει το τελευταίο διάστημα. Με άδεια νοσοκομεία από ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, άδεια όμως και από ασθενείς, επειδή έχει ανακληθεί το 80% των επεμβάσεων! Άδεια σχολεία από μαθητές και άδειοι χώροι εργασίας από εργαζόμενους. Εάν βρίσκεσαι με τον άλλον βρε αδερφέ, υπάρχει φόβος να ματιαστείς και να κολλήσεις κορονοϊό!!!!

Πόσο υποτιμούν την νοημοσύνη μας πια!!!

Η καραντίνα, λοιπόν, μάλλον δεν λύνει τα προβλήματα, αλλά τα οξύνει. Πρέπει ο λαός, οι εργαζόμενοι και η νεολαία να τελειώσει όλα αυτά τα τηλε….. Με την διεκδίκηση μιας ζωής με δικαιώματα! Γιατί διαφορετικά θα καταλήξουμε να τηλεντυνόμαστε και να τηλετρώμε.

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας;;;;

Τ.Β.

ΦΤΩΧΟΣ ...ΜΕ ΤΗ ΒΟΥΛΑ

 Έχω το νόμο με το μέρος μου. Θα τρέξω να κάνω αίτηση πτώχευσης. Επιτέλους, μια φορά μετά από τόσα χρόνια θα μου φύγει το άγχος. Δεν θα χρωστάω πια τίποτα και σε κανέναν, θα είμαι λεύτερο πουλί που λέει και το τραγούδι. Νιώθω ήδη ασφαλής και απελευθερωμένος. Θα σηκώνω άνετα το τηλέφωνο χωρίς να φοβάμαι τον απειλητικό τόνο της φωνής του υπαλλήλου της εισπρακτικής του FUND που έχει αναλάβει την υπόθεση μου. Δε θα χαμηλώνω τον ήχο της τηλεόρασης , ούτε θα κλείνω τον αποροφητήρα, όταν χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας μήπως και είναι κανένας δικαστικός κλητήρας και θέλει να μου κάνει ακόμη μια επίδοση. Ας τη θυροκολλήσει. Δεν αντέχω κι άλλη επιτιμητική ματιά.

Επιτέλους θα μπορώ να παρκάρω το αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι και όχι δυο στενά πιο πάνω από το φόβο της προσπάθειας επανάκτησης από τη μάντρα που το αγόρασα και το χρωστάω. Δεν το έχω ασφαλισμένο, βέβαια, που να βρω τα λεφτά . Μόνο το παπάκι έχω ασφαλισμένο για να μπορώ να δουλεύω ντελίβερι, μαύρα, βέβαια, και ανασφάλιστα. Μη τα θέλουμε όλα δικά μας. Δε φτάνει που το αφεντικό μου δίνει δουλειά; Μου δίνει και μισό κοτόπουλο η ότι άλλο έχει περισσέψει το Σαββατόβραδο για το οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής.

Δεν ήταν πάντα έτσι βέβαια. Αλλιώς ξεκίνησα. Είχα μπροστά μου ένα λαμπρό μέλλον. Δούλεψα πιστά και σεμνά για χρόνια, χτίζοντας τη θέση μου στη κοινωνία μακριά από απεργίες και κοινωνικές διεκδικήσεις. Φόραγα το κοστούμι κάθε πρωί και περήφανα κινούσα για τη δουλειά. Δεν ήμουν και εργάτης, βλέπεις, στέλεχος επιχείρησης ήμουν, όχι στέλεχος του ιού της γρίπης. Με παρακαλούσαν οι τράπεζες να μου δώσουν ζεστό χρήμα για να καλύψω τις άπλες ανθρώπινες καταναλωτικές ανάγκες που η αγορά δημιουργούσε. Τι θέλει στο κάτω-κάτω ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος; Να καταναλώνει και να είναι υγιής, για αυτό είχα και Ασφάλεια Ζωής.

Αυτά τέλειωσαν μια ωραία πρωία. Τα προσωπικά μου αντικείμενα με περίμεναν μέσα σε μια κούτα που την κρατούσε ο σεκιούριτι στην είσοδο της πρώην, πλέον, εργασίας μου. Την πήρα στα χέρια, κοίταξα μέσα και παραξενεύτηκα που τόσο εύκολα χώρεσαν τόσα χρόνια εκεί μέσα. Ούτε ευχαριστώ, ούτε καν φιλικό χτύπημα στον ώμο, μόνο μια κλωτσιά στον κώλο.

Μετά, εκεί που η αγαπημένη μου πράξη ήταν ο πολλαπλασιασμός, το έριξα στην αφαίρεση. Είχα τα δάνεια βλέπεις, έπρεπε να συνεχίσω να τα πληρώνω, δεν γινόταν αλλιώς. Άρχισα τα μείον, λοιπόν. Μείον το γυμναστήριο, μείον τα πάρτι των παιδιών, μείον οι διακοπές, μείον οι ταβέρνες με τους φίλους, άσε που κάποιοι από αυτούς έγιναν καπνός όταν τους ζήτησα δεύτερη φορά δανεικά, μείον μόνο μείον. Ήρθε κάποτε και η ώρα που δεν μπορούσα να πληρώνω ούτε τα δάνεια και άρχισα να σκύβω όλο και περισσότερο. Και τότε έγινε το θαύμα, η θεόσταλτη κυβέρνηση έφερε τον Πτωχευτικό Νόμο και θα σωθώ. Όλα αυτά τα βαρίδια που έχω φορτωθεί και με τραβάνε στον πάτο θα τα ξεφορτωθώ.

Κοιτάξτε τι θα γίνει. Μόλις κάνω την αίτηση θα μπορώ να μείνω στο σπίτι της τράπεζας σαν ενοικιαστής για δώδεκα χρόνια πληρώνοντας ενοίκιο. Θυμάστε τη ταινία 12 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΟΣ; Μετά θα ξαναγίνω πελάτης. Ελεύθερος δεν θα είμαι ποτέ. Αυτά που έχω ήδη πληρώσει περασμένα-ξεχασμένα, πάνε στο ταμείο ανάκαμψης των τραπεζών, στο κουβά δηλαδή. Εάν τα καταφέρω και με μπόλικη ατομική ευθύνη, είμαι κύριος και τους πληρώνω, μετά από αυτά τα δώδεκα χρόνια θα κάτσουμε στο τραπέζι για να μου το ξαναπουλήσουν. Αυτοί που με κατάστρεψαν, θα με σώσουν. Φίνα.

Aς δώσουμε ένα παράδειγμα. Άνεργος 55 χρονών αδυνατεί να πληρώσει τις δόσεις του δανείων η των δανείων του. Κάνει την καρδιά του πέτρα και μπαίνει στο πτωχευτικό νόμο ελπίζοντας να μπορεί να πληρώνει το ενοίκιο για 12 χρόνια. Εάν τα καταφέρει, θα είναι 67 χρονών. θα πρέπει να ξανακάτσει στο τραπέζι για να ξαναγοράσει το σπίτι. Με τι κεφάλαιο; Με καινούργια δανεικά; Η τράπεζα δεν θα δεχτεί την αίτηση λόγω αφερεγγυότητας και έλλειψη χρονικού περιθωρίου για την αποπληρωμή. Κάπως έτσι από την πρώτη φτάνουμε στην τελευταία κατοικία. Ενθάδε κείται ένας καταστρατηγημένος αποπληρωτής. Αμήν.

Εάν, όμως, δεν μπορώ η δεν συμφωνώ με τη διαδικασία τι μπορώ να κάνω; Τίποτα. Ούτε καν στο δικαστήριο δεν θα μπορώ να πάω. Το χρέος θα τακτοποιηθεί ηλεκτρονικά εις βάρος μου και εν αγνοία μου. Το σπίτι, η οικοσκευή, οι όποιες καταθέσεις και η προσπάθειες μιας ζωής γίνονται καπνός και το πιο πιθανό είναι να συνεχίσω να χρωστάω. Για αυτό το λένε Δεύτερη Ευκαιρία. Δεύτερη ευκαιρία γι΄αυτούς. Κορόιδο πιάστηκα από την αρχή. Τι ήθελα και έμεινα φυσικό πρόσωπο; Α.Ε. έπρεπε να γίνω η Παππάς και άντε να με βρουν.

Ο Νόμος, όμως, είναι με το μέρος μου. Ευτυχώς. Φαντάσου να μην ήταν.

ΤΤ

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2020

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΛΗΦΘΕΙ

 «ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ.ΕΙΜΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΥ»

Αυτά είναι τα λόγια της μητέρας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου αλλά θα μπορούσαν να είναι λόγια της μητέρας του Παύλου Φύσσα ή της μητέρας του Βασίλη Μάγγου και δείχνουν την απορία της για τον τρόπο που την αντιμετώπισε και την αντιμετωπίζει η ελληνική δικαιοσύνη.

Ακούγεται σαν κραυγή ηρωίδας σε αρχαία ελληνική τραγωδία που εκλιπαρεί για το δίκιο που ξέρει ότι είναι με το μέρος της και περιμένει την αρμόζουσα απόφαση της εν λόγω δικαιοσύνης. Αυτή η αναμονή των πεντέμισι ετών για την έκδοση απόφασης στη δίκη για τη δολοφονία του ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ είναι από μόνη της μια ένδειξη των προθέσεων. Η αυτονόητη ηθική και κατ’ επέκταση πολιτική δικαίωση του θύματος σκόνταψε στους μηχανισμούς που δημιούργησαν τον θύτη του. Από αυτούς τους μηχανισμούς προσδοκούμε δικαίωση;

Η συμμετοχή στην αντιφασιστική πορεία για το ΠΑΥΛΟ ΦΥΣΣΑ της 18/9 ήταν από τις μεγαλύτερες, τη συγκεκριμένη ημερομηνία, των τελευταίων ετών. Αυτό δημιουργεί μια προσδοκία, μια καλλιεργημένη ψευδαίσθηση. Η κοινωνική στήριξη, η κινηματική δράση μπορεί σε συλλογικό επίπεδο να δημιουργούν την αίσθηση της επιβεβαιωμένης ηθικής δικαίωσης αλλά στο αστικό νομικό επίπεδο δεν σημαίνουν τίποτα. Το δίκιο είναι με το μέρος της ηρωίδας, ο νόμος, όμως, είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Ας μη ξεχνάμε ότι ο ίδιος νόμος νομιμοποίησε τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Και οι δυο πλευρές κρύφτηκαν πίσω από το Δημοκρατικό Μανδύα του δικαιώματος της συμμετοχής.

 

Ο νόμος περιέχει όλα τα εργαλεία που είναι απαραίτητα προκειμένου μια αυτονόητη καταδίκη να πρέπει να αποφασιστεί στο δικαστήριο και να προσαρμοστεί στο τρέχον πολιτικό περιβάλλον και τις ανάγκες του. Έτσι επιβάλλει τους Λειτουργούς προκειμένου να «τοποθετήσουν» νομικά την υπόθεση μέσα στη κοινωνία. Στη μια πλευρά της ζυγαριάς θα μπουν τα συμφέροντα της τάξης που εκπροσωπείται από το Δικαστικό Σώμα και από την άλλη το λαϊκό αίτημα για δικαίωση. Έχουμε τη ψευδαίσθηση ότι αυτά τα συμφέροντα είναι κοινά; Είναι κοινά σε κανένα άλλο τομέα της οικονομικής και πολιτικής ζωής;

Η συνταγή του νομοθέτη γι αυτές τις περιπτώσεις είναι παλιά και δοκιμασμένη. Θα βγει μια απόφαση που θα δημιουργεί στα εμπλεκόμενα μέρη την εντύπωση ότι είναι καλή επειδή θα μπορούσε να είναι και χειρότερη. Υπάρχουν, άλλωστε, τα παραδείγματα του παρελθόντος.

Υπάρχει ένα αίτημα για Συνολική Καταδίκη. Συμφωνώ. Αλλά από ποιους; Συνολική Καταδίκη θα σήμαινε καταδίκη και αυτών που δημιούργησαν το θύτη, δηλαδή του Συστήματος του ίδιου. Θεωρούμε ότι το σύστημα θα καταδικάσει τον εαυτό του; Όσοι το προτείνουν, προτείνουν στη πραγματικότητα μια Μερική Καταδίκη. Εξαιρούν το Σύστημα. Πιστεύουμε ότι η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι εκτός συστήματος; Ότι είναι εξαίρεση και ότι χωρίς αυτούς όλα δουλεύουν ρολόι και πάνε πρίμα; Νομίζουμε ότι ο «καλός» δικαστής θα ξεπεράσει τον εαυτό του και το θεσμικό του ρόλο και θα γίνει αυτό που δεν επιθυμούσε ποτέ; Δηλαδή ένας θεσμός δίκαιος και όχι ένας θεσμός κρυμμένος πίσω από τη νομοθεσία και τα παραθυράκια της; Ξεχνάμε ότι μπορεί να υπάρχει φασισμός και χωρίς τη σβάστικα;

Η Συνολική Καταδίκη μπορεί να γίνει μόνο από το ΛΑΟ, δε γίνεται μέσα σε αίθουσες δικαστηρίων και αφορά και την έδρα και το εδώλιο.

Υ.Γ

Ευχαριστούμε το πρόεδρο της Βουλής, έγκριτο νομικό, για μια ακόμη απόδειξη της ένδειξης των προθέσεων του νομοθέτη με τον παρά τρίχα διορισμό της γλυκύτατης κυρίας Ζαρούλια.

ΤΤ

Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2020

ΜΟΡΙΑ

Φαντάζομαι ότι όταν έρθει η ώρα και έχει εκπληρώσει τον ύπουλο σκοπό της, «εφόσον αυτοί είναι μέσα, εμείς είμαστε έξω», η ΜΟΡΙΑ, ή κάποιο άλλο ΚΥΤ, θα γίνει μουσείο, όπως έγινε το Auschwitz ή το Ellis Island, για να βλέπουν οι νεώτεροι τι γινόταν στο παρελθόν και αβίαστα να συμπεραίνουν ότι δεν γίνεται πλέον. Το Υπουργείο Πολιτισμού θα βάλει φύλακες, εισιτήριο και θα θεσπίσει μια ξεχωριστή ειδική ημέρα ανάμνησης για να λένε όλοι ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Οι επίτιμοι καλεσμένοι θα σκύβουν το κεφάλι εις μνήμη των θυμάτων και θα κοιτούν κρυφά το ρολόι ανυπομονώντας να περάσει η ώρα της υποχρεωτικής παρουσίας για να πάνε στο κοκτέιλ-πάρτι που θα είναι, επίσης, επίτιμοι καλεσμένοι. Το μουσείο, πέρα από τον υποτιθέμενο επιμορφωτικό του ρόλο, κάτι σαν ιστορικός-ζωολογικός κήπος, κρύβει μέσα στις προθήκες των εκθεμάτων του τη ψευδαίσθηση ότι το παρελθόν δε προβάλλει τον εαυτό του στο παρόν, ότι είναι μουσειακό είδος και ζούμε πλέον σε ένα καλύτερο κόσμο. Αυτή η καλλιεργημένη ψευδαίσθηση εδράζεται στην αδυναμία του επισκέπτη του μουσείου να αντιληφθεί τη συνέχεια της ωμότητας και τη παθητική συμμετοχή του σε αυτή.

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2020

ΑΣΚΗΣΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΥΡΩΝ

 Θα ξεκινήσω με τον επίλογο. Η ισορροπία μπορεί να φαίνεται άχαρη άσκηση αλλά έχει τη χρησιμότητα της.

 Έχετε παίξει ποτέ τυφλόμυγα; Φαντάζομαι πως , ναι. Είναι ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια της παιδικής ηλικίας αλλά από ότι φαίνεται και της σύγχρονης πολιτικής πρακτικής. Ένα άλλο παιχνίδι της παιδικής ή καλύτερα της εφηβικής ηλικίας είναι το μπίζ. Το θυμάστε; Κλείνουν σε κάποιον τα μάτια και  αφού τον γυρίσουν γύρω-γύρω του ρίχνουν σφαλιάρες και αυτός που τις έφαγε πρέπει να μαντέψει το δράστη.  Και αυτό το αθώο, λέμε τώρα, παιχνίδι έχει εργαλειοποιηθεί πολιτικά.

Το ρόλο του δράστη σε αυτό το συνδυασμό των δυο  παιχνιδιών παίζουν η κυβέρνηση ,τα ΜΜΕ και οι ιατρικοί εκφραστές των πρώτων και στη μέση είμαστε εμείς, ο λαός.

Ας ξεκινήσουμε με τους δεύτερους, τα ΜΜΕ. Εν μέσω πανδημίας έχουμε και infoδημία τη διασπορά δηλαδή πολλών και συγκρουόμενων πληροφοριών σε σχέση με τον ιό. Το χάος του διαδικτύου δημιουργεί πλασματικά την αίσθηση της συμμετοχής σε αυτά που συμβαίνουν και επιβάλλει ταυτόχρονα την εξ’ αποστάσεως τεχνητή ,αλλά στην ουσία, ανύπαρκτη  και παθητική συμμετοχή. Όταν υπάρχουν πολλές και συγκρουόμενες πληροφορίες , αντί να διευκρινίζουν ,θολώνουν τα νερά και εκτρέπουν τη κριτική προς τη κατεύθυνση που επιθυμεί αυτός που τις διασπείρει.  Τα δελτία ειδήσεων, από την άλλη, είναι ένας ακόμη ιδεολογικός μηχανισμός .  Παρουσιάζουν επιλεκτικά και με συγκεκριμένη σειρά τα θέματα τους ,έτσι ώστε να δημιουργείται  ένα υπόβαθρο που δημιουργεί τη ψευδή εντύπωση της προσωπικής άποψης και της αποδοχής ότι έτσι είναι αφού έτσι  λένε. Σε αυτό το υπόβαθρο βασίζεται η διαχείριση και κατεύθυνση της κοινής γνώμης.

Η πολυπληροφόρηση  δεν προτείνει  την αναζήτηση λύσης στο πρόβλημα του ιού που υφίσταται,   στις προεκτάσεις που δημιουργούνται και στις επιπλοκές που επιβάλλονται, αυτό, λένε, θα το κάνει το εμβόλιο όταν βγει .Αυτό που προτείνει είναι η άσκοπη  ενασχόληση  με ανούσιες λεπτομέρειες του προβλήματος όπως ο χώρος εκκίνησης, η φυσική ή τεχνητή προέλευση του, τα λόμπι των πλουσίων που πλουτίζουν κι άλλο εν μέσω πανδημίας, και ποιος κολλάει ποιόν. Μας κάνουν να ξεχνάμε ότι, αφού είναι πανδημία, οποιοσδήποτε κολλάει τον οποιονδήποτε, διαφορετικά δεν είναι πανδημία. Έτσι δεν είναι;

Ο δέκτης της πληροφορίας τείνει να τη  μεταφράζει σύμφωνα με τα δεδομένα που πιστεύει ότι αφορούν τον ίδιο. Φιλτράρει τις πληροφορίες  μέσα από τα εγκατεστημένα  φίλτρα που θεωρεί προσωπική του επιλογή χωρίς να φτάνει ποτέ στο σημείο να κρίνει  που, πότε και πως δημιουργήθηκαν αυτά τα φίλτρα.  Η εφαρμογή αυτών των φίλτρων στη περίπτωση του COVID 19 αφορούν τα βασικά ζητήματα ,την αιτία, τη πρόληψη και τη θεραπεία .

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πάμε στους ιατρικούς εκφραστές των πρώτων. Η απαξίωση της επιστημονικής άποψης από τους ίδιους τους επιστήμονες, τουλάχιστον από αυτούς που προβάλλονται καθημερινά από τα κανάλια, με τις άστοχες οδηγίες- προτροπές, τα πισωγυρίσματα και τους σχεδόν ανεκδοτολογικούς μαθηματικούς  ισχυρισμούς θολώνουν ακόμα περισσότερο τα νερά. Τόσο διφορούμενη δεν ήταν ούτε η Πυθία. Σα να την ακούω. ΗΞΕΙΣ, ΑΦΗΞΕΙΣ ΟΥ ΘΝΗΞΕΙΣ ΕΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ. Το κόμμα βάλτε το κατά βούληση. Αν και φαντάζομαι ότι όλοι θα το βάλουν πριν το ου. 

Ο αστεϊσμός δεν έχει σε καμία περίπτωση τη πρόθεση να απαλύνει τη πρόθεση αυτών που ρίχνουν  βολές κατά ριπάς στους πειθήνιους ακροατές-τηλεθεατές-ιντερνετικους χρήστες . Αντίθετα, έρχεται να επικρίνει αυτούς ,που αντί για το ρόλο του  ειδικού επιστήμονα που θα έπρεπε να μιλάει λίγο και να δουλεύει πολύ, παίζουν το ρόλο του κομπάρσου σε ένα πολιτικό μονόπρακτο που εμείς καλούμαστε να το απορρίψουμε για να κατέβει από τη σκηνή το συντομότερο δυνατό.

Οι βασικοί παρατηρητές-θεατές, εμείς, σύμφωνα με το σενάριο, πρέπει να δεχτούμε το ρόλο του καρπαζοεισπράκτορα –μπιζ- και  χωρίς αντίρρηση να χάσουμε την ισορροπία μας και να παραδοθούμε στον ίλιγγο της  τυφλόμυγας  που προκαλεί η διάσπαση προσοχής εξ’ αιτίας της τακτικής  των προηγούμενων που επιδιώκουν κουρασμένοι,ζαλισμένοι αποπροσανατολισμένοι και μπουχτισμένοι να αποσυρθούμε ο καθένας στα ιδιαίτερα του.  Στη πράξη δε διαφέρει σε τίποτα από τη παλιά δοκιμασμένη πρακτική της λοβοτομής, όχι σε ατομικό αλλά σε κοινωνικό επίπεδο.  

Ας πάμε, λοιπόν, και στους πρώτους, τους άριστους, αυτούς που ψηφίζουν τα νομοσχέδια-παρακαταθήκη για τους επόμενους, όπως και αν ονομάζονται αυτοί , όπως έκαναν και οι προηγούμενοι, άλλωστε. Τόσοι μήνες πανδημία και ούτε ένα νομοσχέδιο για την ΥΓΕΙΑ. Ψηφίστηκαν νόμοι  για αιολικά πάρκα, για καθυστερημένη απόδοση του Δώρου Πάσχα, για διαχείριση σκουπιδιών, για μετανάστες, για τα χρεωμένα-φτωχευμένα  νοικοκυριά, για την είσπραξη οφειλών, για τις ΑΟΖ, για ΣΔΙΤ στις αστικές συγκοινωνίες και στα πάντα όλα, για τη πολεοδομία, για τη φορολογία, το παράνομο εμπόριο, λες  και υπάρχει και νόμιμο, για την ηλεκτροκίνηση, για την ενέργεια, την ιδιωτική και τη δημόσια εκπαίδευση, για οπλοφορία ιδιωτικών εταιρειών φύλαξης και πιθανής σύμπραξης με την ΕΛΑΣ , για οπτικοακουστικά έργα, μάλλον για την ΕΥΠ είναι αυτό, για τη κεφαλαιαγορά, για τις πιστώσεις, για ελαστική εργασία κατά τη βούληση του εργοδότη, μέχρι και νόμος για τη  Κύρωση της Συμφωνίας μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Δημοκρατίας του Περού για την πρόληψη της κλοπής, της παράνομης ανασκαφής και της παράνομης εισαγωγής, εξαγωγής, διακίνησης ή μεταβίβασης κυριότητας πολιτιστικών αγαθών και την απόδοσή τους, ουφ, ψηφίστηκε  φυσικά και ο νόμος για τις Διαδηλώσεις , για πραγματική νομική  ενίσχυση της Δωρεάν Υγείας, ουδέν.

Τα μέτρα για τη πανδημία αντιμετωπίζουν την κοινωνία σαν υποκείμενο νόσημα και τους εργαζομένους σαν κρούσματα που πρέπει να απομονωθούν για να μη μολύνουν τους ασυμπτωματικούς , δηλαδή αυτούς που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται μέχρι να γίνουν και αυτοί οικονομικά και εργασιακά μη-ενεργοί ,όπως λέει ο Υπουργός Εργασίας.

Εμείς θα το αφήσουμε αυτό να περάσει έτσι; Η πανδημία, σαν θαλάσσιο κήτος, καταπίνει μέσα σε μερικούς μήνες όσα δικαιώματα δεν κατάπιαν τα προηγούμενα μνημόνια. Εντείνει την αδικία και τις ανισότητες και λειτουργεί σαν προπέτασμα καπνού προκειμένου να κρύψει όσα επιδιώκουν να καλύψουν  και να δικαιολογήσουν οι τρεις προαναφερθέντες παράγοντες.

Ποια πρέπει να είναι η θέση μας σε όλα αυτά; Πρέπει να ισορροπήσουμε . Φαίνεται απλό αλλά δεν είναι. Ο ιός είναι μια ευκαιρία, βοηθά να καταλάβουμε ότι  ένα κοινό πρόβλημα πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει και να απομονώνει τα μέλη μιας κοινωνίας. Δεν πρέπει να τούς αφήσουμε να μας πείσουν ότι είμαστε επικίνδυνοι για τον εαυτό μας και για τους άλλους. Τηρώντας τα μέτρα προστασίας πρέπει να βρούμε την ισορροπία μας και να συνεργαστούμε  για μπορούμε να σταθούμε στο ύψος της περίστασης και να απευθύνουμε τη κριτική  όχι στον εαυτό μας όπως επιδιώκεται μέσω του αφηγήματος της ατομικής ευθύνης  που οδηγεί στη κοινωνική απομόνωση αλλά  σε αυτούς που κινούν τα νήματα. Με αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις της πανδημίας και της πολιτικής εργαλειοποίησης της. 

Γι αυτό, λοιπόν, η ισορροπία μπορεί να φαίνεται άχαρη άσκηση αλλά έχει τη χρησιμότητα της

Δευτέρα 27 Ιουλίου 2020

ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΑ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΑΛΛΑ

ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ
Κάθε ζαρντινιέρα κόστισε λίγο παραπάνω από το κατώτατο μισθό, όπως πολύ εύστοχα έλεγε ένα σύνθημα που γράφτηκε σε μία από αυτές. Το άσπρο τους χρώμα είναι πολύ προκλητικό, τις κάνει να μοιάζουν με τους άσπρους πίνακες της τάξης. Πώς να αντισταθεί κανείς στο πειρασμό να γράψει κάτι επάνω; Μετά από τόσα χρόνια εκπαίδευση στην έκθεση ιδεών η χρήση τους μοιάζει αναπόφευκτη.
Άλλοι ,βέβαια, έχουν αντίρρηση στον περαιτέρω καλλωπισμό των ντενεκέδων του Μεγάλου Περιπάτου. Πιστεύουν ότι δεν επιδέχονται καμία βελτίωση, ότι είναι στο ζενίθ της καλαισθησίας, του καλού αστικού γούστου και ότι δίνουν την απαραίτητη μεταμοντέρνα βιομηχανική χροιά στο γκρίζο της ασφάλτου. Το γεγονός ότι τα πιο πολλά φυτά έχουν, ήδη, ξεραθεί δεν φαίνεται να είναι πρόβλημα αλλά πηγή κέρδους για κάποιους που θα τους ανατεθεί να τα αντικαταστήσουν. Ο αναθέσας του αναθέσαντος, ο κλέψας του κλέψαντος.
ΦΟΙΝΙΚΕΣ
25 χτικιάρηδες φοίνικες τοποθετήθηκαν σε ζαρντινιέρες στη Πανεπιστημίου. Σαστισμένοι στέκονται μέσα στο αστικό τοπίο και νέφος εντελώς παράταιροι με το υπόλοιπο σκηνικό. Κάνουν την ίδια εντύπωση που θα έκανε η τοποθέτηση φαναριών κυκλοφορίας στην όαση της Σίμπα. Αυτοί οι Βεδουίνοι είναι πολύ πίσω. Δεν έχουν σχέδια μεγάλης πνοής και ανάπτυξης, είναι στερεότυποι και προβλέψιμοι. Εδώ υπάρχουν υπουργοί και αποφάσεις. Σύμφωνα με κοινή υπουργική απόφαση από τη 22/7 επιτρέπεται ξανά η τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων τύπου ΠΙΖΑ,ΡΑΚΕΤΑ και ΠΥΡΓΟΣ σε πεζόδρομους και μεγάλους περιπάτους, μεταξύ άλλων χώρων. Η διαφήμιση της κατανάλωσης ξεκινά με την κατανάλωση της διαφήμισης και την υποταγή στο προϊόν της επιχείρησης. Οι κυβερνήσεις το λένε συνέχεια. Ότι είναι καλό για τις επιχειρήσεις, είναι καλό για το λαό.
ΜΑΤ ΚΑΙ ΑΣΦΥΞΙΟΓΟΝΑ
Εάν ο λαός δεν εννοεί να καταλάβει το καλό του υπάρχει η ράβδος η οποία ,όμως, δεν σημαίνει τίποτα χωρίς τον ραβδιστή. Σε κάποια φάση βρέθηκα να με κυνηγούν 1200 ευρώ σε εξοπλισμό συν ένας μισθός του Δημοσίου σύνολο κάπου στα 2200, χώρια τα έξτρα. Πρόσωπο δεν βλέπεις βέβαια. Πρόσωπο ανθρώπου, εννοώ. Αυτό που βλέπεις είναι το πρόσωπο της κρατικής βίας. Αν είχα τη δυνατότητα να ψυχαναλύσω το σκοτεινό μυαλό πίσω από τη μάσκα, είμαι σχεδόν σίγουρος, ότι θα έβρισκα ένα ιστορικό βίας που του ασκήθηκε και βίας που και ο ίδιος ασκεί. Όπως ο κλέφτης κλέβει χωρίς διακρίσεις έτσι και ο ματατζής βαράει χωρίς διακρίσεις. Ο ίδιος δε φοράει διακριτικά. Έχει την πρακτική του ‘ανθρώπου’ που νομικά καλυμμένος πίσω από τον εξοπλισμό και τη νομοθεσία, εκτελεί εντολές και μένει ατιμώρητος. Κάποιοι αγενείς λένε ότι ο ματατζής είναι το κρέας γύρω απ΄τη κωλοτρυπίδα . Εγώ διαφωνώ. Πιστεύω ότι είναι ένας δούλος που θα ασκούσε βία ακόμη και εάν δεν τον πλήρωναν, φτάνει να την ασκούσε για χάρη του αφεντικού του.

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2020

ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΜΕ ΓΚΡΙΝΙΑΡΙΚΗ ΕΝΟΧΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

Με υπομονή μαζεύω και διαχωρίζω τα σκουπίδια κάθε μέρα. Προσεκτικά βάζω τις συσκευασίες, τα αλουμίνια και τα πλαστικά σε ξεχωριστή σακούλα από τα βιοαπόβλητα.

Πιάνω τον εαυτό μου να απορεί. Πως βρέθηκαν όλα αυτά τα σκουπίδια στο σπίτι μου; Πως έγινε το σπίτι μου μια μικρή χωματερή; Αγόρασα όλα αυτά τα σκουπίδια; Μα από το ΣΜ γύρισα, όχι από τη χωματερή. Στο ΣΜ τρόφιμα αγόρασα, όχι σκουπίδια. Τα τρόφιμα, όμως, ήταν τυλιγμένα με σκουπίδια. Τα πλήρωσα, λοιπόν, όλα αυτά τα σκουπίδια. Τα χρυσοπλήρωσα. Και θα συνεχίσω να τα πληρώνω.

Και όχι μόνο αυτό. Πρέπει να νιώθω και ένοχος που πετάω τόσα σκουπίδια. Ο ρυπαίνων πληρώνει, μου λένε. Πως να μη νιώθω ένοχος όταν μου λένε συνεχώς ότι τόσες εταιρίες δουλεύουν εξαιτίας μου, τόσα νομοσχέδια ψηφίζονται εξαιτίας μου, για να λύσουν τα προβλήματα που εγώ δημιουργώ;

Εγώ φταίω; Εγώ τα δημιουργώ; Εγώ, εθελοντικά, μαζεύω δεν χαζεύω, διαχωρίζω τα σκουπίδια του πολιτισμού μας προσφέροντας ακόμη μια δωρεάν υπηρεσία σε εκείνους που τα παράγουν στα εργοστάσιά τους με το μικρότερο δυνατό κόστος και το μέγιστο δυνατό κέρδος.

Σάββατο 23 Μαΐου 2020

Το σύστημα σχεδιάζει, το κράτος νομοθετεί, περιφέρεια και δημοτική αρχή υλοποιούν, ο λαός πληρώνει το μάρμαρο

Την Τρίτη 19/5 πραγματοποιήθηκε δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αγίων Αναργύρων-Καματερού. Ανάμεσα στα θέματα συζητήθηκε και η «νομιμοποίηση»-εγκατάσταση των 2 ΣΜΑ στην περιοχή διαμέσου του νομοσχεδίου για το περιβάλλον (άρθρο 92). Η συνεδρίαση έγινε στο Δημοτικό Κινηματογράφο Μαρία Έλενα και ήταν “ανοιχτή” στους δημότες λαμβάνοντας όλα τα “απαραίτητα” μέτρα υγειονομικής προστασίας. Τόσο “ανοιχτή” μάλιστα που ζήτημα ήταν αν κατάφεραν να μπουν στην αίθουσα 5-10 κάτοικοι (αρχικά ήθελαν να επιτρέψουν ΜΟΝΟ 3). Από την αρχή φάνηκε πως η δημοτική αρχή (πρόσκειται στη ΝΔ) ήθελε να ξεμπερδεύει με το θέμα «θολώνοντας τα νερά». Προσπάθησε να διαβεβαιώσει τους κατοίκους, που ήταν οργισμένοι και ανησυχούσαν για την ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση της ζωής τους, ότι όλα θα πάνε καλά. Προσπάθησε να μας πείσει ότι είναι προσωρινό, μόνο για 3 χρόνια (αλήθεια μετά τι;). Επίσης  ότι η χρήση των 2 υφιστάμενων χώρων δεν θα αλλάξει. Θα συνεχίσουν να αποθηκεύουν προσωρινά ογκώδη αντικείμενα όπως κλαδιά και μπάζα και δεν θα γίνει ΣΜΑ.. και οι λόγοι που το κάνανε ήταν για να γλιτώσουν τα πρόστιμα (λειτουργούσαν χωρίς άδεια) και να μειώσουν το κόστος μεταφοράς των αδρανών υλικών (sic!) στο ΧΥΤΑ Φυλής. Τι νοικοκύρηδες!

Τετάρτη 6 Μαΐου 2020

ΛΙΓΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ...ΔΕΝ ΜΑΣ ΖΗΤΑΝΕ ΠΟΛΛΑ.ΖΗΤΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!


ΛΙΓΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ...ΔΕΝ ΜΑΣ ΖΗΤΑΝΕ ΠΟΛΛΑ.ΖΗΤΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!!
Αισθάνομαι λίγο άβολα. Έχω συνηθίσει να έχω μια σχετικά κριτική αντίληψη της πραγματικότητας και αυτά που συμβαίνουν δεν μπορούν να αξιολογηθούν με αυτό το πολύτιμο για κάποιους, άχρηστο για άλλους, εργαλείο, τη λογική.
Η λογική είναι το εργαλείο που ανέπτυξε ο άνθρωπος προκειμένου να αντιλαμβάνεται και να επεξεργάζεται τα ερεθίσματα που απλόχερα του προσφέρει η φύση τριγύρω του αλλά και μέσα του και να ξεπερνά το φόβο του για το άγνωστο.
Τετριμμένα μιλώντας είναι αυτό το εργαλείο που τον κάνει να ξεχωρίζει από τα ζώα και που κοινωνικά μιλώντας είναι το εργαλείο που μόνιμα μας ζητούν να το αφήνουμε να σκουριάζει.
Αντί να χρησιμοποιούμε  τη λογική, μας  προτείνουν να έχουμε πίστη και εμπιστοσύνη στους Θεσμούς. Από μικροί, άλλωστε, έχουμε μάθει ότι η πίστη και η εμπιστοσύνη σε κάνουν καλό άνθρωπο. Γι’ αυτό το λόγο δεν υπάρχει και το μάθημα των θρησκευτικών;
Όταν, λοιπόν, η έκκληση για εμπιστοσύνη γίνεται μεγαλόφωνα και επίμονα, κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Δευτέρα 6 Απριλίου 2020

ΝΕΑ ΠΑΡΑΛΑΒΗ

Αγαπητοί τηλε-ψηφοφόροι,
Από εμάς δεν θα ακούσετε τίποτα άλλο εκτός από την αλήθεια που κανένας άλλος δεν τολμά να πει. Θα έχετε όλοι ακούσει ,βέβαια, γι’ αυτόν το λαθροεισβολεα τον, πως το λένε ρε Κώστα, α ναι ,τον COVID 19. Ούτε που τολμούν να τον πουν με το ελληνικό του όνομα, τον ΚΟΡΟΝΟΙΟ ντε.
Ξεπούλησαν ακόμη και την ονομασία οι γραφειοκράτες, ούτε καν ονομασία Π.Ο.Π. δεν κατάφεραν να κατοχυρώσουν. Αν το είχαν σκεφτεί τώρα θα το έλεγαν όλοι στα ελληνικά.
Για τους τηλε-ψηφοφόρους μας ,λοιπόν, φροντίσαμε να παραλάβουμε έγκαιρα σκευάσματα που θα κάνουν την καραντίνα στην οποία ζούμε περισσότερο αντιληπτή, και τα προσφέρουμε όλα στη τιμή του ενός σε ειδική συσκευασία φιλική προς το περιβάλλον και το χρήστη.
Έχουμε και λέμε λοιπόν .
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ
O ιός έχει όλα τα μικροαστικά χαρακτηριστικά, είναι ο ιός της παντόφλας, της ρόμπας, του βουλιαγμένου καναπέ και του φορτίου που συσσωρεύεται. Το φορτίο δεν είναι απλά ιικο, εύκολα μετατρέπεται σε ατομικό, όπως και η ευθύνη που τόσο επίμονα σου φορτώνει το κράτος με τη συνεχή υπενθύμιση μέσα από τα επιδοτούμενα Μ.Μ.Ε. To ίδιο το κράτος μπαίνει στη θέση του Πόντιου Πιλάτου . Σου θυμίζουν, λοιπόν, ότι η υγεία η δική σου και των άλλων είναι νομική υποχρέωση, αποκλειστικά δική σου, της οποίας η μη τήρηση τιμωρείται με πρόστιμο.
ΤΟ ΒΟΛΙΚΟΝ
Η πανδημία χρησιμοποιείται σαν όπλο κυριαρχίας που πολύ εύκολα επιβάλλει μέτρα που διαφορετική θα αφήνονταν αδικαιολόγητα ίσως και αδιανόητα. Προσφέρεται σαν μέσο επειδή αυτός που επιβάλλει τα μέτρα παρουσιάζεται σαν να έχει μια ισχύ που είναι αδιαπραγμάτευτη και ταυτόχρονα διαμορφώνει τις μελλοντικές τακτικές ενσωμάτωσης στη λογική του φόβου. Ενός φόβου που η πανδημία έρχεται να υπογραμμίσει την αναγκαιότητα του και που χρησιμοποιείται από το κράτος επειδή μέσω των αυστηρών μέτρων επιβεβαιώνει την ορθότητα του

Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2019

Όλα τα προβλέπει ο νόμος...


 Η περιφέρειά μας εγκαλεί επειδή δεν καταθέσαμε ΑΦΜ και βιβλία εσόδων-εξόδων. Μα δεν ανοίξαμε επιχείρηση, ένα δημοτικό σχήμα είμαστε που προσπαθεί με τις δικές του δυνάμεις χωρίς εξωτερικούς πόρους, χωρίς επιχορηγήσεις, οικονομικές ενισχύσεις, με προσωπικό τρέξιμο να ευαισθητοποιεί τους συμπολίτες μας σε θέματα που βαραίνουν καθημερινά τις ζωές μας.
 Ο νόμος 3870/2010 της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ που εμπλούτισε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χρησιμοποιείται από τη ΝΔ προκειμένου να κάνει την κοινωνική οργάνωση του λαού οικονομικό έγκλημα και ταυτόχρονα λέει εμμέσως πλην σαφώς ότι πρέπει να έχεις χρήμα για να έχεις κοινωνική άποψη.

«ΟΛΟ ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΙ...»


ΕΝΤΑΞΕΙ το καταλάβαμε έγινε αντιληπτό. Η κυβέρνηση των πολλών θέλει να επιβάλλει το ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΤΑΞΗ. Αυτό από μόνο του σαν προταγμα, η ιδέα της επιβολής, εννοώ, δημιουργεί ένα προβληματισμό. Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί γιατί πρέπει κάτι να επιβληθεί δια ροπάλου και κάποιος θα μπορούσε να απαντήσει ότι πρέπει να επιβληθεί επειδή δεν μπορεί να πείσει με λογικό τρόπο.

Ας δούμε λοιπόν ποιοι πρέπει να συμμορφωθούν με τις υποδείξεις.

Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου 2019

ΤΡΙΤΣΗΣ VIBE

Πήγα τις προάλλες μια βόλτα στο πάρκο. Με παρακίνησε η αυγουστιάτικη επίσκεψη του υπουργού Χατζηδάκη και η επιστολή του δήμαρχου Ζενέτου. Συγκινήθηκα. Θυσίασαν οι άνθρωποι τα καλοκαιρινά μπάνια για να ασχοληθούν με αυτά που μας αφορούν. Αγνός ιδεαλισμός. Σκέφτηκα ότι αφού ενδιαφέρονται τόσο πολύ αυτοί οι σπουδαίοι και εκλεγμένοι άνθρωποι έπρεπε και εγώ να ασχοληθώ λίγο με το θέμα. Βέβαια στο Τρίτση πηγαίνω αρκετά χρόνια για βόλτα με τα πόδια ή με ποδήλατο. Δεν έχω συναντήσει ποτέ κανέναν από τους παραπάνω να κάνουν βόλτα. Από ότι φαίνεται διαλέγουν άλλους τρόπους και μέρη να κάνουν ασκήσεις για να διατηρούν το καρδιαγγειακό τους σύστημα σε καλή κατάσταση.

Τετάρτη 3 Ιουλίου 2019

ΣΥΓΓΝΩΜΗ GIANNIS

Μ’ αρέσει το μπάσκετ. Είναι το αγαπημένο μου άθλημα. Μ’ αρέσει από τότε που ήταν ένα άθλημα μειοψηφίας που άρεσε σε λίγους σε αντίθεση με το άθλημα των πολλών, το ποδόσφαιρο. Μ’ αρέσει από τότε που έπρεπε να περπατήσω αρκετά χιλιόμετρα για να βρω γήπεδο να παίξω. Οι γείτονες ησύχαζαν όταν δεν έπαιζα στην αυλή, ηρεμούσαν οι άνθρωποι. Μετά ήρθαν οι επιτυχίες της ΕΘΝΙΚΗΣ, των ΣΥΛΛΟΓΩΝ, μετά ήρθαν και οι ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ  και οι ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.

Κυριακή 30 Ιουνίου 2019

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΕΓΗ

Στις 8 Ιουνίου έγινε στην Αθήνα το GAY PRIDE. Πολλοί άνθρωποι που έχουν την συγκεκριμένη ερωτική προτίμηση βγήκαν να παρελάσουν, να γιορτάσουν και να βροντοφωνάξουν την ιδιαιτερότητα τους. Βγήκαν για να εκτονώσουν τον συμπιεσμένο τους εαυτό. Ό,τι γίνεται στα φανερά δεν είναι κακό και ταυτόχρονα αφήνει και ένα κοινωνικό αποτύπωμα. Σύμπλεοι και πανευτυχείς πολιτικοί του προοδευτικού χώρου πιστοποίησαν με την παρουσία τους την ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή των συγκεκριμένων ανθρώπων με βάση την ερωτική τους ταυτότητα. Δεν έχουν αντίρρηση να αναγνωρίσουν τον σεξουαλικά καταπιεσμένο. Του προτείνουν άλλωστε την ιδιαιτερότητα σαν αποκούμπι, σαν μαξιλαράκι να ακουμπήσει την κουρασμένη του ψυχή. Τους βολεύει επειδή δείχνει στους βασανισμένους το δρόμο ή της κοινωνικής απομόνωσης ή της κοινωνικής τους μονοδρόμησης. Έχουν αντίρρηση βέβαια να αναγνωρίσουν τον κοινωνικά καταπιεσμένο, τον ταξικά καταπιεσμένο. Φτου πάλι χρησιμοποίησα την απαγορευμένη λέξη. Άκου ταξικά καταπιεσμένος,

Τρίτη 23 Απριλίου 2019

Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη!

Τη λένε ΕΚΕ δηλαδή εταιρική κοινωνική ευθύνη. Είναι στην πρώτη γραμμή του μάρκετινγκ των εταιρειών τα τελευταία χρόνια και με πολύ πετυχημένο και ύπουλο τρόπο διαχειρίζεται ποιους άλλους; Εμάς.

Ας σκεφτούμε λοιπόν γιατί μια εταιρεία μπορεί να διαθέτει κοινωνική ευθύνη. Ας μεταφράσουμε την φράση και ας την κάνουμε κοινωνικό-οικονομικό κέρδος, που και αυτό μεταφράζεται με τη σειρά του σε κοινωνικό έλεγχο. Για την εταιρεία υπέρτατος σκοπός είναι η συνεχής επέκτασή της και η διεύρυνση των καταναλωτών των προϊόντων της. Σύμφωνα με τις δικές τους στατιστικές η αύξηση πωλήσεων μετά την εφαρμογή της κοινωνικής ευθύνης, φτάνει μέχρι και το 55%. Αυτό είναι όμως ένα ενδιάμεσο όφελος.

Η βασική μακροπρόθεσμη επιδίωξη είναι η αντικατάσταση των θεσμών και των συνεκτικών ιστών από τις εταιρείες οι οποίες θα έχουν την απόλυτη εξουσία να διαχειρίζονται τις συνειδήσεις έτσι και αλλιώς θα τις έχουν σταδιακά αφομοιώσει. Οι εταιρείες θα είναι το μοναδικό σημείο προσδιορισμού των συνειδήσεων. Αυτά ήδη συμβαίνουν. Ο βομβαρδισμός καθημερινά με το συγκεκριμένο επίμονο μήνυμα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ανελέητος και αδιάλειπτος. Δεν υπάρχει ούτε μια εταιρεία χωρίς κοινωνικό πρόσωπο.

Δευτέρα 22 Απριλίου 2019

Δουλέψτε τώρα που μπορείτε!

Δουλέψτε τώρα που μπορείτε! Όταν πεθάνετε θα είναι αργά! Θα έχετε χάσει την ευκαιρία! Τέτοιες ευκαιρίες μόνο στη ζωή δίνονται, όχι στο θάνατο. Πάνε αυτά που ξέρατε.
Να τρέχετε το πρωί να προλάβετε το λεωφορείο, να στριμώχνεστε στη ξινισμένη μασχάλη του διπλανού. Τέλος η απόλαυση.

Δεν έχει πια προϊστάμενο να σε πρήζει επειδή θέλει μεγαλύτερη απόδοση για χάρη του αφεντικού.
Τέλος οι γκρίνιες για τους συναδέλφους που δε δουλεύουν και σε φορτώνουν παραπάνω δουλειά. Πάει και αυτό. Στον βρόντο.

Όχι πια super market. Τέλος το ψάξιμο στα ράφια για προσφορές στα προϊόντα που κοντεύουν να λήξουν και σ’ αυτά με τα πολλά έψιλον. Τέλος στην Bonus card που σου ’κανε δώρο το μαγαζί επειδή είσαι τακτικός πελάτης, για να ’χεις και συ μια ανταπόδοση στην κατανάλωση. Ούτε μέτοχος να ‘σουν. Άτυχος μια ζωή. Πάει κι αυτό.

Κυριακή 14 Απριλίου 2019

Οι καλύτεροι διαχειριστές της ζωής μας είμαστε εμείς οι ίδιοι

Όσοι ζούμε στους Αγίους Αναργύρους και στο Καματερό είμαστε κατά κύριο λόγο άνθρωποι της δουλειάς και του μόχθου. Ζούμε από τους μισθούς μας, τις συντάξεις μας, από τα εισοδήματα που μπορεί να μας επιφέρει κάποιο ελεύθερο επάγγελμα.

Υποστήκαμε τα τελευταία χρόνια τη δραστική μείωση των εισοδημάτων μας κι ας δουλεύουμε περισσότερο απ’ ότι τα προ της κρίσης χρόνια. Πολλοί από εμάς μείναμε χωρίς δουλειά για αρκετά μεγάλο διάστημα αν όχι μόνιμα. Αντί να ζούμε αξιοπρεπώς είμαστε αναγκασμένοι να στριμώχνουμε τα έξοδά μας σε μισθούς και συντάξεις πείνας ή ακόμη χειρότερα να ζούμε με διάφορα επιδόματα – ελεημοσύνες που σκαρφίζεται η κυβέρνηση μήπως και τα βγάλουμε πέρα με την καθημερινότητα, τους λογαριασμούς, τα δάνεια, τους φόρους, μήπως και μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες των παιδιών μας.

Σάββατο 13 Απριλίου 2019

Είμαστε οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας.

Είμαστε οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Αυτοί που τους λείπουν όσα λείπουν και σε εσένα. Αυτοί που δεν έρχονται για να λύσουν τα προβλήματα για χάρη σου αλλά είμαστε αυτοί που προσπαθούν να τα λύσουν μαζί σου. Δεν είμαστε επώνυμοι. Δεν έχουμε προϋπηρεσία σε θέσεις κύρους και εξουσίας, δηλαδή είμαστε εσύ.

Είμαστε οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο που βγάζουν καθημερινά τα σκουπίδια στον κάδο, που μένουν άνεργοι, που προσπαθούν να βρουν λύσεις μέσα από τη διαρκή και καθημερινή παρουσία τους στους χώρους που η κοινωνία πάσχει. Είμαστε αυτοί που ξέρουν ότι τα δικαιώματα δεν κερδίζονται όταν κάποιος τα παραχωρεί αλλά όταν κάποιος τα διεκδικεί. Η κοινωνία μας, Άγιοι Ανάργυροι και Καματερό, εδώ που βρίσκεται, στην άκρη της πόλης, μοιάζει να είναι πολύ μακριά από αυτό που θα έλεγε κανείς «κέντρο». Είναι όμως το κέντρο της δικής μας ζωής, το κέντρο των δικών μας αγωνιών που όπως βλέπετε και τριγύρω σας, δεν τις ενστερνίζεται κανείς.

Αρχείο κειμένων