ΜΟΡΙΑ

Φαντάζομαι ότι όταν έρθει η ώρα και έχει εκπληρώσει τον ύπουλο σκοπό της, «εφόσον αυτοί είναι μέσα, εμείς είμαστε έξω», η ΜΟΡΙΑ, ή κάποιο άλλο ΚΥΤ, θα γίνει μουσείο, όπως έγινε το Auschwitz ή το Ellis Island, για να βλέπουν οι νεώτεροι τι γινόταν στο παρελθόν και αβίαστα να συμπεραίνουν ότι δεν γίνεται πλέον. Το Υπουργείο Πολιτισμού θα βάλει φύλακες, εισιτήριο και θα θεσπίσει μια ξεχωριστή ειδική ημέρα ανάμνησης για να λένε όλοι ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Οι επίτιμοι καλεσμένοι θα σκύβουν το κεφάλι εις μνήμη των θυμάτων και θα κοιτούν κρυφά το ρολόι ανυπομονώντας να περάσει η ώρα της υποχρεωτικής παρουσίας για να πάνε στο κοκτέιλ-πάρτι που θα είναι, επίσης, επίτιμοι καλεσμένοι. Το μουσείο, πέρα από τον υποτιθέμενο επιμορφωτικό του ρόλο, κάτι σαν ιστορικός-ζωολογικός κήπος, κρύβει μέσα στις προθήκες των εκθεμάτων του τη ψευδαίσθηση ότι το παρελθόν δε προβάλλει τον εαυτό του στο παρόν, ότι είναι μουσειακό είδος και ζούμε πλέον σε ένα καλύτερο κόσμο. Αυτή η καλλιεργημένη ψευδαίσθηση εδράζεται στην αδυναμία του επισκέπτη του μουσείου να αντιληφθεί τη συνέχεια της ωμότητας και τη παθητική συμμετοχή του σε αυτή.