Άκουσον άκουσον!!!!

 

Ανακοίνωση της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ):

«Είμαστε στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουμε την δημιουργία 213 νέων κενών θέσεων εργασίας που προέκυψαν από την οικειοθελή αποχώρηση των προηγούμενων κατόχων για τόπους χλοερούς. Τόπους καταψύξεως».

Δεν υπάρχει περίπτωση βέβαια να γραφτεί ποτέ τέτοια ανακοίνωση, αλλά αυτή είναι η κεντρική ιδέα της κρατικής πολιτική και του κεφαλαίου που εκπροσωπεί. Εκεί που εμείς βλέπουμε μια κρατική δολοφονία όπως αυτή στα Τέμπη , μια εργοδοτική δολοφονία όπως στο Πέραμα πρόσφατα, αυτοί βλέπουν και ανακοινώνουν χυδαία τις ευκαιρίες για Ανάπτυξη. Μιας αιματοβαμμένης Ανάπτυξης.

Τ.Τσ.

 

6 ΜΑΗ: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 

10:30π.μ. ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Ο ΛΑΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Με 10000 νεκρούς και τα νοσοκομεία να ασφυκτιούν, τους γιατρούς να δουλεύουν χωρίς σταματημό, χωρίς νέες προσλήψεις και αναγγελίες για ΜΕΘ φούσκες, το κύριο μέλημα της κυβέρνησης είναι να φέρει ένα ακόμα νομοσχέδιο που δεν έχει καμιά σχέση με την πανδημία και την αντιμετώπισή της. Μέσα στο κλίμα φόβου και σιωπητηρίου που έχει καλλιεργηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση θέλει να περάσει από την βουλή ένα νομοσχέδιο που σκοπό του έχει να σβήσει όσα εργατικά δικαιώματα έχουν απομείνει.

 Η κυβέρνηση ειρωνικά ισχυρίζεται πως είναι  για το καλό του εργαζόμενου. Το νομοσχέδιο παρουσιάζεται σαν να είναι προσφορά την κυβέρνησης και τον εργοδοτών και προς όφελος των εργαζομένων. Η ζοφερή πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Ο σκοπός τους είναι να υπάρχουν εργαζόμενοι υποδουλωμένοι, υποχείρια των εργοδοτών και δέσμιοι της αγοράς. Ταυτόχρονα κάνουν επίθεση στο δικαίωμα του λαού να οργανώνεται προσπαθώντας να χτυπήσουν τον ταξικό συνδικαλισμό και το δικαίωμα στην απεργία. Ο σκοπός τους είναι η απομόνωση του εργαζόμενου και το βούλιαγμα στην ανασφάλεια. Κατά την γνώμη τους ο ανασφαλής εργαζόμενος είναι υπάκουος και υποταγμένος εργαζόμενος. Αυτά δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητα από την πλευρά των εργαζομένων.

Καταργούνε το 5ήμερο-8ωρο, επιβάλλουνε την 10ωρη εργασία, με απλήρωτες υπερωρίες, για 7 μέρες τη βδομάδα. Αυξάνουνε τις νόμιμες υπερωρίες σε 150  (από 120 στις υπηρεσίες και 96 στη βιομηχανία). Καταργούν την κυριακάτικη αργία για ακόμη περισσότερους εργαζόμενους. Κάνουνε τη ζωή μας λάστιχο και τη δουλειά εξόντωση. Ρημάζουν τον ελεύθερο χρόνο μας. Λένε ότι τα μέτρα «δεν θα είναι υποχρεωτικά» και ότι είναι «προγραμματισμός του εργασιακού χρόνου». Δεν πείθουνε κανέναν! Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι είδους «συνεννόηση» γίνεται στους χώρους δουλειάς, υπό την απειλή της απόλυσης. Λένε με θράσος ότι «έτσι κι αλλιώς καταπατιέται το ωράριο», αυτοί οι ίδιοι που το καταπατούνε. ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΜΑΣΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ.

Βγάζουνε το εργατικό κίνημα και τα μέσα πάλης του στην παρανομία. Απαγορεύουνε την απεργιακή περιφρούρηση. Βαφτίζουνε την απεργιακή συγκέντρωση «ψυχολογική βία» και ετοιμάζουνε διώξεις ενάντια στους εργατικούς αγώνες. Προετοιμάζονται, γιατί φοβούνται ότι θα αντιδράσουμε! Βάζουνε για τα καλά χέρι στα σωματεία μας, με το ηλεκτρονικό μητρώο-φακέλωμα, τις ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και το όριο 50%+1 για κήρυξη απεργίας. Όπως έκαναν και με τις διαδηλώσεις φέτος, θέλουνε όποιος σηκώνει κεφάλι να τον καταστέλλουν. Είδαμε τη «δημοκρατία» τους στο Πολυτεχνείο, στην επέτειο του Γρηγορόπουλου και στη Νέα Σμύρνη.  Φέρνουν νέο χτύπημα στις συλλογικές συμβάσεις. Δεν τους φτάνει που έχουν καταργήσει τις περισσότερες συμβάσεις, τώρα θέλουν να υπερισχύει η ατομική «συμφωνία» με τον εργοδότη από την κλαδική σύμβαση (όπου υπάρχει). Αλλά βάζουν και ως όρο στα σωματεία που διεκδικούν συλλογική σύμβαση, να έχουν αποδεχτεί την κρατική θηλιά του ηλεκτρονικού μητρώου.

Οι συνεχιζόμενοι φοιτητικοί αγώνες ενάντια στο Νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη καθώς και το μαζικό ξέσπασμα ενάντια στην κρατική καταστολή και την αστυνομοκρατία που στρίμωξαν την κυβέρνηση της ΝΔ, αποτελούν χαραμάδα αισιοδοξίας για το λαό μας. Φωτίζουν το δρόμο που πρέπει να βαδίσει ο λαός μας για να απάντησει και την Νέα επίθεση στη ζωή του. Το Δρόμο της αντίστασης και του μαζικού αγώνα.

·         ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ όχι για επιβίωση.

·         ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ!

·         5ΜΕΡΟ 8ΩΡΟ-ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ!

·         ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

 

ΦΤΩΧΟΣ ...ΜΕ ΤΗ ΒΟΥΛΑ

 Έχω το νόμο με το μέρος μου. Θα τρέξω να κάνω αίτηση πτώχευσης. Επιτέλους, μια φορά μετά από τόσα χρόνια θα μου φύγει το άγχος. Δεν θα χρωστάω πια τίποτα και σε κανέναν, θα είμαι λεύτερο πουλί που λέει και το τραγούδι. Νιώθω ήδη ασφαλής και απελευθερωμένος. Θα σηκώνω άνετα το τηλέφωνο χωρίς να φοβάμαι τον απειλητικό τόνο της φωνής του υπαλλήλου της εισπρακτικής του FUND που έχει αναλάβει την υπόθεση μου. Δε θα χαμηλώνω τον ήχο της τηλεόρασης , ούτε θα κλείνω τον αποροφητήρα, όταν χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας μήπως και είναι κανένας δικαστικός κλητήρας και θέλει να μου κάνει ακόμη μια επίδοση. Ας τη θυροκολλήσει. Δεν αντέχω κι άλλη επιτιμητική ματιά.

Επιτέλους θα μπορώ να παρκάρω το αυτοκίνητο μπροστά στο σπίτι και όχι δυο στενά πιο πάνω από το φόβο της προσπάθειας επανάκτησης από τη μάντρα που το αγόρασα και το χρωστάω. Δεν το έχω ασφαλισμένο, βέβαια, που να βρω τα λεφτά . Μόνο το παπάκι έχω ασφαλισμένο για να μπορώ να δουλεύω ντελίβερι, μαύρα, βέβαια, και ανασφάλιστα. Μη τα θέλουμε όλα δικά μας. Δε φτάνει που το αφεντικό μου δίνει δουλειά; Μου δίνει και μισό κοτόπουλο η ότι άλλο έχει περισσέψει το Σαββατόβραδο για το οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής.

Δεν ήταν πάντα έτσι βέβαια. Αλλιώς ξεκίνησα. Είχα μπροστά μου ένα λαμπρό μέλλον. Δούλεψα πιστά και σεμνά για χρόνια, χτίζοντας τη θέση μου στη κοινωνία μακριά από απεργίες και κοινωνικές διεκδικήσεις. Φόραγα το κοστούμι κάθε πρωί και περήφανα κινούσα για τη δουλειά. Δεν ήμουν και εργάτης, βλέπεις, στέλεχος επιχείρησης ήμουν, όχι στέλεχος του ιού της γρίπης. Με παρακαλούσαν οι τράπεζες να μου δώσουν ζεστό χρήμα για να καλύψω τις άπλες ανθρώπινες καταναλωτικές ανάγκες που η αγορά δημιουργούσε. Τι θέλει στο κάτω-κάτω ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος; Να καταναλώνει και να είναι υγιής, για αυτό είχα και Ασφάλεια Ζωής.

Αυτά τέλειωσαν μια ωραία πρωία. Τα προσωπικά μου αντικείμενα με περίμεναν μέσα σε μια κούτα που την κρατούσε ο σεκιούριτι στην είσοδο της πρώην, πλέον, εργασίας μου. Την πήρα στα χέρια, κοίταξα μέσα και παραξενεύτηκα που τόσο εύκολα χώρεσαν τόσα χρόνια εκεί μέσα. Ούτε ευχαριστώ, ούτε καν φιλικό χτύπημα στον ώμο, μόνο μια κλωτσιά στον κώλο.

Μετά, εκεί που η αγαπημένη μου πράξη ήταν ο πολλαπλασιασμός, το έριξα στην αφαίρεση. Είχα τα δάνεια βλέπεις, έπρεπε να συνεχίσω να τα πληρώνω, δεν γινόταν αλλιώς. Άρχισα τα μείον, λοιπόν. Μείον το γυμναστήριο, μείον τα πάρτι των παιδιών, μείον οι διακοπές, μείον οι ταβέρνες με τους φίλους, άσε που κάποιοι από αυτούς έγιναν καπνός όταν τους ζήτησα δεύτερη φορά δανεικά, μείον μόνο μείον. Ήρθε κάποτε και η ώρα που δεν μπορούσα να πληρώνω ούτε τα δάνεια και άρχισα να σκύβω όλο και περισσότερο. Και τότε έγινε το θαύμα, η θεόσταλτη κυβέρνηση έφερε τον Πτωχευτικό Νόμο και θα σωθώ. Όλα αυτά τα βαρίδια που έχω φορτωθεί και με τραβάνε στον πάτο θα τα ξεφορτωθώ.

Κοιτάξτε τι θα γίνει. Μόλις κάνω την αίτηση θα μπορώ να μείνω στο σπίτι της τράπεζας σαν ενοικιαστής για δώδεκα χρόνια πληρώνοντας ενοίκιο. Θυμάστε τη ταινία 12 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΟΣ; Μετά θα ξαναγίνω πελάτης. Ελεύθερος δεν θα είμαι ποτέ. Αυτά που έχω ήδη πληρώσει περασμένα-ξεχασμένα, πάνε στο ταμείο ανάκαμψης των τραπεζών, στο κουβά δηλαδή. Εάν τα καταφέρω και με μπόλικη ατομική ευθύνη, είμαι κύριος και τους πληρώνω, μετά από αυτά τα δώδεκα χρόνια θα κάτσουμε στο τραπέζι για να μου το ξαναπουλήσουν. Αυτοί που με κατάστρεψαν, θα με σώσουν. Φίνα.

Aς δώσουμε ένα παράδειγμα. Άνεργος 55 χρονών αδυνατεί να πληρώσει τις δόσεις του δανείων η των δανείων του. Κάνει την καρδιά του πέτρα και μπαίνει στο πτωχευτικό νόμο ελπίζοντας να μπορεί να πληρώνει το ενοίκιο για 12 χρόνια. Εάν τα καταφέρει, θα είναι 67 χρονών. θα πρέπει να ξανακάτσει στο τραπέζι για να ξαναγοράσει το σπίτι. Με τι κεφάλαιο; Με καινούργια δανεικά; Η τράπεζα δεν θα δεχτεί την αίτηση λόγω αφερεγγυότητας και έλλειψη χρονικού περιθωρίου για την αποπληρωμή. Κάπως έτσι από την πρώτη φτάνουμε στην τελευταία κατοικία. Ενθάδε κείται ένας καταστρατηγημένος αποπληρωτής. Αμήν.

Εάν, όμως, δεν μπορώ η δεν συμφωνώ με τη διαδικασία τι μπορώ να κάνω; Τίποτα. Ούτε καν στο δικαστήριο δεν θα μπορώ να πάω. Το χρέος θα τακτοποιηθεί ηλεκτρονικά εις βάρος μου και εν αγνοία μου. Το σπίτι, η οικοσκευή, οι όποιες καταθέσεις και η προσπάθειες μιας ζωής γίνονται καπνός και το πιο πιθανό είναι να συνεχίσω να χρωστάω. Για αυτό το λένε Δεύτερη Ευκαιρία. Δεύτερη ευκαιρία γι΄αυτούς. Κορόιδο πιάστηκα από την αρχή. Τι ήθελα και έμεινα φυσικό πρόσωπο; Α.Ε. έπρεπε να γίνω η Παππάς και άντε να με βρουν.

Ο Νόμος, όμως, είναι με το μέρος μου. Ευτυχώς. Φαντάσου να μην ήταν.

ΤΤ

ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ: Ανταπόκριση της συζήτησης 13/10/19

Πραγματοποιήθηκε η συζήτηση για το «αναπτυξιακό νομοσχέδιο» στο Α’ΚΑΠΗ.

Παρόλου που η συμμετοχή δεν ήταν αυτή που αντιστοιχεί στην σπουδαιότητα του ζητήματος, δεδομένων των συνθηκών κρίνεται ικανοποιητική. Η πλούσια συζήτηση που ακολούθησε αναδείχθηκε το σύνολο των πλευρών του νομοσχεδίου, από τις ευνοϊκές για το κεφαλαίο επεμβάσεις για χωροταξικά και περιβαλλοντικά θέματα (αλλαγή χρήσης γης μεταφορά βιομηχανιών στην Αττική κλπ)έως και τις παρεμβάσεις στην απονομή της δικαιοσύνης και την διαμεσολάβηση μέσω ιδιωτικών εταιρειών. Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στην επίθεση στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Ακολουθεί μέρος της τοποθέτησης για τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Εργαζόμενοι στο Δήμο: Μας έχουν διαλύσει τη ζωή και μας ετοιμάζουν χειρότερα! Να συναντηθούμε στους Αγώνες της Αντίστασης και της διεκδίκησης

Δήμαρχος και αντιπολίτευση έχουν βγει στους δρόμους και τις πλατείες μοιράζοντας υποσχέσεις στην προσπάθεια τους να αρπάξουν πάλι την ψήφο μας. Στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα να υποσχεθούν και δεν τους νοιάζει καθόλου για τα προβλήματα των εργαζομένων και του δήμου.

Όλοι αυτοί και οι επίσημοι υποστηριχτές τους (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ή ΚΙΝΑΛ και όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα) είναι συνυπεύθυνοι για την εγκατάλειψη των δήμων και την απαξίωση των εργαζομένων. Η μόνιμη και σταθερή δουλειά διαλύθηκε πρώτα στους δήμους. Οι υπηρεσίες του δήμου και η καθαριότητα λειτουργούν με μεγάλο αριθμό συμβασιούχων, κυρίως 8μηνων. Συμβασιούχοι μέσω ΟΑΕΔ με κοινωφελή εργασία, εργαζόμενοι από την κοινωνική υπηρεσία που εκτίουν κάποια χρηματική ποινή και εργαζόμενοι σε εργολάβους αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζόμενων στους περισσότερους δήμους.